Kebir ÜNAL / yazar

YERÇEKİMİ

Evrenin herhangi bir yokuşundan iniyorsun.
Tüm yaşlarınla. Yerçekimli düşüncelerle, yerçekimine yatkın…
 
Güneş çok uzakta. Kurşuni bir gök.
Karanlık, metalik ve gri…
 
Ve selviler aşağı sallanır aslında.
Ağır, ürpermeye mahkum, ceset kokulu…
 
Kuşlar dönüyor.
Yüksek bir akşam oluyor. İlliyetsiz bir telaş, çığlık ve kuzgun…
  
Tepeler küçük.
Vadi, kekikli patika, uçurum ve yuvarlanmak fikri…

Ve  duvarlar silme sarmaşık.
Eylül, sarı ve ölümlü…

Yollar saçma.
Tepeye uygun, ağaca sıralı, inişe mahkum…
 
Koku buradan yayılmış evrene.Kıyı burada, burası kıyı.
Yosun, iyot ve sefil martı…

Rüzgar güçsüz asi.
Konunca kalkamayan, kalkınca konamayan…

 
Ve dalgalar. Sonsuz saçma bir düş.
Ağır nem, uçuşan köpük, inemeyen martı…
  
Tüm mabetler yerçekimine neden dost?
Mantıksız eski. Uhreviyat, haç, minare, ikon, çaput ve bozuk para…

Ve toprak suspus. Kimi bekler?
Roma, garnizon, Bizans, ve ceset… 

Tabi ki zaman.
Şimdilik müsamahakar…

Farkındaysan eğer, gözünü kırpmaya korkarsın.
Ölüm, ölüm ve ölüm…